Les quatre Lettres ¨¤ un ami allemand, ¨¦crites sous l'Occupation et destin¨¦es ¨¤ des publications clandestines, expriment d¨¦j¨¤ la doctrine de La peste et de L'homme r¨¦volt¨¦. Elles se placent sous l'invocation de Senancour qui, en une formule saisissante, avait r¨¦sum¨¦ la philosophie de la r¨¦volte : 'L'homme est p¨¦rissable. Il se peut ; mais p¨¦rissons en r¨¦sistant, et si le n¨¦ant nous est r¨¦serv¨¦, ne faisons pas que ce soit une justice!'
Works, such as the novels The Stranger (1942) and The Plague (1947), of Algerian-born French writer and philosopher Albert Camus concern the absurdity of the human condition; he won the Nobel Prize of 1957 for literature.
Origin and his experiences of this representative of non-metropolitan literature in the 1930s dominated influences in his thought and work.
Of semi-proletarian parents, early attached to intellectual circles of strongly revolutionary tendencies, with a deep interest, he came at the age of 25 years in 1938; only chance prevented him from pursuing a university career in that field. The man and the times met: Camus joined the resistance movement during the occupation and after the liberation served as a columnist for the newspaper Combat.
The essay Le Mythe de Sisyphe (The Myth of Sisyphus), 1942, expounds notion of acceptance of the absurd of Camus with "the total absence of hope, which has nothing to do with despair, a continual refusal, which must not be confused with renouncement - and a conscious dissatisfaction." Meursault, central character of L'?tranger (The Stranger), 1942, illustrates much of this essay: man as the nauseated victim of the absurd orthodoxy of habit, later - when the young killer faces execution - tempted by despair, hope, and salvation.
Besides his fiction and essays, Camus very actively produced plays in the theater (e.g., Caligula, 1944).
The time demanded his response, chiefly in his activities, but in 1947, Camus retired from political journalism.
Doctor Rieux of La Peste (The Plague), 1947, who tirelessly attends the plague-stricken citizens of Oran, enacts the revolt against a world of the absurd and of injustice, and confirms words: "We refuse to despair of mankind. Without having the unreasonable ambition to save men, we still want to serve them."
People also well know La Chute (The Fall), work of Camus in 1956.
Camus authored L'Exil et le royaume (Exile and the Kingdom) in 1957. His austere search for moral order found its aesthetic correlative in the classicism of his art. He styled of great purity, intense concentration, and rationality.
Camus died at the age of 46 years in a car accident near Sens in le Grand Fossard in the small town of Villeblevin.
Un libro que no pretend¨ªa serlo, Cartas a Un Amigo Alem¨¢n fue escrito por Camus antes de terminar la Segunda Guerra. El destinatario, un alem¨¢n parte del partido nazi, era buen amigo de Camus hasta que iniciase la matanza liderada por Adolf Hitler. El nazi es analizado por Camus como deplorable, desesperado e injusto, ciegamente enojado con el resto de Europa y sinti¨¦ndose patri¨®tico al ejecutar sin cuestionar las ¨®rdenes inhumanas de su partido. El europeo libre es luchador con visi¨®n, es justo, y tiene una identidad colectiva enfocada en satisfacer esa exigencia de significado que pose¨¦ el ser humano. En palabras de Camus,
La lucha que mantenemos [los europeos libres] pose¨¦ la certeza de la victoria porque tiene la obstinaci¨®n de las primaveras.
Cartas a Un Amigo Alem¨¢n gradualmente mira la victoria aliada m¨¢s de cerca, sin nunca perder el toque po¨¦tico que hace tan enriquecedor el libro. Es la Segunda Guerra en 60 p¨¢ginas. Altamente recomendado por su servidor.
Although, these are only 4 short letters to a "former" friend, they are full of humanity, hope and visions for a better future, future in which the good will prevail and the evil will be banished. Camus is a source of eternal wisdom.
Ukoliko postoje nezaobilazna dela onda bi, valjda, trebalo da postoje i ?zaobilazna¡± dela. Zaobilazna u smislu da ih neko, mirne du?e, mo?e zaobi?i. U okviru Kamijevog blistavog opusa ?Pisma nema?kom prijatelju¡± imaju upravo taj status. Ni raspame?uju?e, ali ni sasvim mlako, ovo delo je va?no pre zbog Kamijevog li?nog odnosa prema Drugom svetskom ratu, negoli zbog sebe samog. ?tavi?e, kako to sjajno Nikola Milo?evi? prime?uje u uvodu (ina?e, Clio je ovo izdanje zaista lepo upakovao, ?to se ti?e prate?ih tekstova ti?e), Kami ponegde kao politi?ki mislilac biva za?u?uju?e nedosledan ¨C kao da filozofija apsurda u dodiru sa ne?im zaista u?asnim i bolnim, postaje manje fleksibilna nego ?to se ?ini. Ponegde su potrebna i pojednostavljivanja i uop?tavanja kojima Kami nije bio blizak, ali ova forma anga?ovanih pisama fiktivnom adresatu to iziskuje. Bez obzira na to, ovde se mogu na?i vredni i aktuelni pogledi na pitanja nacionalizma, budu?nosti Evrope, odnosa kolektivnog i individualnog, uloge intelektualca u dru?tvu i sl.
?Ukratko, odabrali ste nepravdu, uzdigli ste sebe na nivo bogova. Va?a razumnost je samo privid. nasuprot vama, ja sam odabrao pravdu da bih ostao veran zemlji. I dalje ne verujem da ovaj svet ima vi?i smisao. Ali znam da ne?to u njemu ima smisla i da je to ?ovek, jer on je jedino bi?e koje zahteva da ima smisao. U ovom svetu postoji bar ljudska istina i na? je zadatak da joj damo za pravo da se bori protiv same sudbine. Nema drugih razloga osim ?oveka i njega treba spasti ako se ?eli sa?uvati idea koju imamo o ?ivotu.¡±
De laatste jaren zijn er heel wat nieuwe uitgaven verschenen - vaak in nieuwe of up-to-date vertalingen en in mooi ontworpen boeken - van de werken van Albert Camus. Zo waren er recent heruitgaven van en , minder bekend werk van de hand van de Franse schrijver, maar eerder kenden ook 'La Peste' en 'L'?tranger' een revival, o.a. door de manga's van de Japanner Ryota Kurumado, maar ook door het uitbreken van de pandemie. 'Lettres ¨¤ un ami allemand' (de pocketuitgave met het gele hakenkruis op de cover) had ik eerder in het Frans gelezen, maar daar herinnerde ik me bijzonder weinig van, wellicht tijdens de studies nog te jong om het korte werk volledig te begrijpen en naar waarde te schatten. Deze uitgave was een aangename hernieuwde kennismaking.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog schreef Camus vier brieven aan een fictieve Duitse vriend, waarin hij zich uitsprak tegen het nazisme en zijn geloof in rechtvaardigheid en menselijkheid benadrukte. Deze brieven, oorspronkelijk gepubliceerd net na de oorlog, zijn nu opnieuw uitgegeven en voorzien van een verhelderend essay door Bas Heijne. Het helpt om deze korte tekst te lezen voor de lectuur van de brieven - hetgeen ik gedaan heb - en het een tweede keer te lezen erna. Het feit dat hij Camus¡¯ denken in een hedendaagse context plaatst, waarin nationalisme en politieke polarisatie het nieuws beheersen, maakt dit essay brandend actueel en direct toepasbaar op het huidige wereldtoneel. De interpretatie van Heijne benadrukt dat Camus¡¯ oproep tot menselijkheid en rechtvaardigheid nog steeds van grote waarde is en kan zijn.
De liefde die hij voor Frankrijk uit, is kritisch en verbonden met het bredere ideaal van een vrij Europa. "Ik houd te veel van mijn land om nationalist te zijn", schrijft hij. Zijn strijd is niet gericht tegen Duitsland als natie, maar tegen het nazisme en de vernietiging van fundamentele menselijke waarden. En zoals hij aangeeft met de keuze van het citaat van Pascal net bij het begin van deze brieven ("Grootheid toont men niet door voor ¨¦¨¦n uiteinde te kiezen, maar door beide in zich te verenigen"), pleit hij ervoor om afstand te nemen van polariserende standpunten, tegelijk te streven naar verbinding en nuancering, twee belangrijke zaken die vandaag in debatten maar al te vaak naar de achtergrond verdwijnen, ten voordele van populistische en goedkope oneliners.
Tommy Wieringa beschrijft dit kleinood van amper 78 pagina's treffend als volgt: "Wat een rechtvaardig vaderland is, en hoe van je land te houden zonder in eng nationalisme te vervallen, leren deze geestrijke brieven van Camus." Zo is het maar net.
Un livre tr¨¨s tr¨¨s hypocrite.. Camus qui parle d'une France honn¨ºte, noble et courageuse alors qu'elle a fait des choses bien PIRE en Alg¨¦rie que ce que les Allemands ont fait..
"Ce qu'on souffre le plus durement, c'est de voir travestir ce qu'on aime" les alg¨¦riens aimaient leur pays aussi, ?a ne vous a pas pr¨¦venue de le leurs voler pendant un si¨¨cle et demi..
En parlant des Allemands il disait que leurs d¨¦sespoir fessait la force, et je dit, pour le colonialisme fran?ais votre l?chet¨¦ fessait votre force mais pour longtemps.. ¨¦ventuellement votre l?chet¨¦, longtemps confondu avec la force, a ¨¦t¨¦ d¨¦couverte par le peuple alg¨¦rien et elle ¨¦tait la cause de votre d¨¦faite.
Albert parle d'enfants tu¨¦s et d'adolescents emprisonn¨¦ comme si c'¨¦tait choquant, alors qu'il a pass¨¦ toute sa vie en Alg¨¦rie en regardant des sc¨¨nes comme celle-ci et d'autres pires, des incendies, des viols la torture.. la France a fait tout ?a ¨¤ un peuple innocent, ces lettres sont tr¨¨s tr¨¨s hypocrites.
Ce (court) livre est ¨¤ lire imp¨¦rativement ! La plume de Camus est encore une fois juste, fluide, ¨¦mouvante, ¨¦pur¨¦e. La justice plac¨¦e comme valeur cardinale, la recherche de v¨¦rit¨¦ face ¨¤ l'aveuglement de la barbarie, l'intelligence contre l'instinct. Des th¨¨mes qui r¨¦sonnent encore aujourd'hui, dans une soci¨¦t¨¦ o¨´ l'on pourrait encore succomber ¨¤ "quelque heureuse barbarie o¨´ la v¨¦rit¨¦ serait sans effort".
janvier ¡ª semaine d¡¯un livre par jour livre 6/6 rempli d'orgueil et de sup¨¦riorit¨¦ fran?ais vs allemand franchement, ?a m'a fait souffler, comme si les fran?ais n'avait rien fait de mal de leur vie pendant 39-45 mdrrr c'¨¦tait limite hilarant que de lire un colon dire ¨¤ un allemand que son pays c'est de la merde. je l'ai fini parce que camus ¨¦crit bien mais franchement, c'¨¦tait nul un livre ¨¤ lire si on aime la france au point d'aller crever pour elle et de la penser sup¨¦rieure ¨¤ toute autre nation/pays (ce n'est pas mon cas, par cons¨¦quent, deux ¨¦toiles bisou)
Een hogere liefde van Albert Camus is een krachtig en aangrijpend boek dat raakt aan de essentie van mens-zijn, juist in de donkerste tijden. In vier brieven, gericht aan een denkbeeldige Duitse vriend tijdens de Tweede Wereldoorlog, onderzoekt Camus wat het betekent om menselijk te blijven te midden van geweld, onrecht en wanhoop. Zijn boodschap is zowel tijdloos als urgent: onrecht mag nooit kritiekloos worden geaccepteerd, en zelfs wanneer alles verloren lijkt, heeft het zin om hoopvol en met vriendelijkheid te leven.
De woorden van Camus zijn een oproep om te blijven vechten voor vrede en om in de ander steeds het mens-zijn te zien, ook wanneer oordelen verleidelijk zijn. Zijn overtuiging dat elke daad van goedheid, hoe klein ook, betekenis heeft, spreekt rechtstreeks tot de uitdagingen van vandaag.
De inleiding van Bas Heijne is een waardevolle toevoeging en plaatst Camus¡¯ gedachtegoed in een hedendaagse context. Hij benadrukt hoe actueel deze brieven nog steeds zijn, juist in een tijd waarin polarisatie en wantrouwen op de loer liggen.
Dit boek herinnert ons eraan dat we nooit moeten opgeven om te geloven in een betere wereld, ook al lijkt dat soms zinloos. Het heeft altijd zin om met aandacht en vriendelijkheid te leven. Camus¡¯ woorden laten een diepe indruk achter en zetten aan tot reflectie ¨C een aanrader voor iedereen die nadenkt over moraal, hoop en menselijkheid.
Kortom, een relevant, inspirerend en ontroerend boek dat blijft resoneren, zelfs decennia na het verschijnen ervan.
English version
????????
A Higher Love by Albert Camus is a powerful and moving book that touches on the essence of humanity, especially in the darkest of times. In four letters, addressed to an imaginary German friend during World War II, Camus explores what it means to remain human in the face of violence, injustice, and despair. His message is both timeless and urgent: injustice should never be accepted without resistance, and even when all seems lost, it is still meaningful to live with hope and kindness.
Camus¡¯ words call us to keep fighting for peace and to see the humanity in others, even when judgment feels tempting. His belief that every small act of goodness carries meaning speaks directly to the challenges we face today.
The introduction by Bas Heijne is a valuable addition, placing Camus¡¯ thoughts in a contemporary context. Heijne emphasizes how relevant these letters remain, especially in a time marked by polarization and distrust.
This book reminds us never to stop believing in a better world, even when hope seems pointless. It is always worth living attentively and kindly. Camus¡¯ words leave a deep impression and encourage reflection ¨C a must-read for anyone reflecting on morality, hope, and humanity.
In short, a relevant, inspiring, and touching book that continues to resonate, even decades after its first publication.
Ac¨¢ hay una transici¨®n entre la muerte del sentido ("ya no hay Dios, habr¨¢ que encontrar otro") y el descubrimiento de un sentido.
Para Camus, el nihilismo alem¨¢n, la muerte de la fe, trajo una nueva fe en la patria, la violencia, el hero¨ªsmo, la conquista por la conquista.
Camus trata de pintar a Francia en las cartas como la que escogi¨® la derrota a unirse al vencedor.
Y en esa derrota ve Camus c¨®mo surge un nuevo sentido, algo distinto a lo religioso, quiz¨¢s un reencuentro con algo profundo aunque todav¨ªa sin nombre, como caminar en las tinieblas tratando de hacer de eso algo por lo cual luchar.
Camus le pone el nombre de Justicia, aunque no espec¨ªfica a qu¨¦ se refiere.
4 peque?as cartas que Camus escribe de ¡°nosotros¡±: los europeos libres a ¡°ustedes¡±: los nazis.
Me hubiera encantado que fuera m¨¢s largo , pero a trav¨¦s de estas cartas el autor llega a conectar con el lector y hacerle sentir lo que un franc¨¦s estaba pasando durante la invasi¨®n alemana en Francia. Los nazis le dicen ¡°usted no ama a su pa¨ªs¡± y as¨ª fue como Camus comienza a filosofar y expresar su nacionalismo europeo y su sentir ante la invasi¨®n nazi.
Desesperaci¨®n, esperanza, justicia y libertad son las palabras que describen este peque?o libro.
¡°Lucho contra usted porque su l¨®gica es tan criminal como su coraz¨®n¡±.
De idee?n van Camus zullen vast in zijn tijd enerverend zijn geweest, maar wat ik vooral lees is dat hij blind (ethno)nationalisme wil vervangen door wat wij nu Eurocentrisme noemen. Alles beter dan blind nationalisme, maar of hij nu het land of het continent als anker voor zijn liefde naad iets hogers neemt: veel verschil zit niet tussen beiden (in my opinion). Je zou kunnen stellen dat er in Europa meerdere volkeren wonen en dat Europees nationalisme beter is dan nationalisme zoals we die nu kennen. Maar je lost geen probleem op door een entiteit te veranderen. Zolang het westen op disproporionele wijze het beeld van Europa bepaald, is dat ook een risico voor blinde liefde, iets waar hij de nationalist van beschuldigd. Sowieso is zijn idee terug te vinden in het ¡°kritisch¡± nationalisme, waar ik zeker een voorstander van ben maar niks baanbrekends is (in deze tijd). Voor de rest herhaalde hij zichzelf soms.
De essay van Bas Heijne vond ik eigenlijk een en al lof naar Camus toe zonder enige kritische noot, wat mij nogal stoorde. Wel goed geschreven.
Ce n'est un secret pour personne que je m'efforce depuis longtemps de faire l'¨¦quilibre entre l'id¨¦alisme et le pragmatisme (/nihilisme) en ce qui concerne l'¨¦volution actuelle du monde. Hier, un ami m'a dirig¨¦ vers deux oeuvres de Camus: Lettres ¨¤ un ami allemand, que j'ai lu d'un coup d¨¨s que je suis rentr¨¦e chez moi, et Le mythe de Sisyphe, que je commencerai cet apr¨¨s-midi.
Lettres ¨¤ un ami allemand m'a tout ¨¤ fait d¨¦contenanc¨¦e. La quatri¨¨me lettre me brisait le coeur; c'est ma pr¨¦f¨¦r¨¦e. Je recommande vivement ¨¤ toute personne qui cherche ¨¤ mieux comprendre les nuances de la condition humaine de s'en procurer un exemplaire.
A great comparison between the ideas of a nazi and every other who despises everything that Hitler was standing for. Definitively I recommend it mostly to my people.
A brilliant and beautiful read for anyone who loves humanity, and who'd like to fight for the love of humanity against the evil of despair and hopelessness, against "the sword that has been unsheated for its own sake".
"Hundreds of thousands of people murdered in the morning, the terrible prison walls, a Europe where the earth steams with the corpses of millions of its own children¡ª all of that was necessary just to obtain two or three nuances that have no other value than helping some of us die a little better. Yes, that can drive one to despair. But we must prove that we do not deserve so much injustice. That is the task we have set for ourselves, and it begins tomorrow.
On this European night, filled with the breath of summer, millions of armed and unarmed men prepare for battle. The day is dawning when you will finally be defeated. I know that the heavens, which watched your horrific victory with indifference, will receive your rightful defeat just as indifferently. Even today, I expect nothing from them. But at the very least, we will have contributed to saving the creature of solitude in which you sought to imprison it. Because you have despised this loyalty to humanity, you will now die alone by the thousands.
Now I can bid you farewell."
It appears Camus' wisdom is eternal, and sadly his message still has to be spread far and wide in this time of rising nationalism.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Kami je slao pisma svom biv?em prijatelju, koji je o?igledno postao nacista, a time i njegov neprijatelj. Zanimljive su opozicije koje Kami uspostavlja izme?u sebe i (ne)prijatelja, a koje se uglavnom temelje na ubijanju ljudi, prosutoj krvi po gradovima, napu?tenoj siro?adi... Kami je imao vjeru u ?ovjeka, ?to mi izgleda nevjerovatno. Ipak, ovo su suvi?e kratka i nedetaljna pisma da bih dala ve?u ocjenu.
Whose side is right in a war? How is the fight for the independence of a country reason enough to fall to the same ethical bar as the oppressor? Is a soldier in red so different from the one wearing blue? Thoughts and pounders about the future of Europe as imagined in that day and age are hopelessly pray to the contrast of the current internacional spectrum.
Definitely a monologue which leaves you reminiscing about times where one would have time to philosophise.
"Sigo creyendo que este mundo no tiene un sentido superior. Pero s¨¦ que algo en ¨¦l tiene sentido y es el hombre, porque es el ¨²nico ser que exige tener uno. Este mundo tiene al menos la verdad del hombre y es misi¨®n nuestra dotarle de razones contra el propio destino. Y no tiene otras razones que el hombre, y a quien hay que salvar de ¨¦ste si queremos salvar la idea que nos forjamos de la vida."
Este libro tiene las ense?anzas de ense?anzas. Hasta se me salieron unas l¨¢grimitas :'(
Ustedes no han sabido nunca lo que hab¨ªa que elegir, pero conocen lo que hay que destruir. Y nosotros, que nos llamamos defensores del esp¨ªritu, sabemos sin embargo que el esp¨ªritu puede morir cuando la fuerza que lo aplasta es suficiente.