ŷ

Fonch's Reviews > La saga di Vigdis

La saga di Vigdis by Sigrid Undset
Rate this book
Clear rating

by
8647009
's review

it was amazing

Ladies, and gentlemen as it has been finished in record time the review of "The sentimental" /review/show... I am about to write another. I trust that with the help of Providence I will be able to conclude it. This has been another of my favorite summer readings, perhaps the third best book, and the second book by Sigrid Undset /author/show... that I liked without reservation. The other was "The Burning Bush" /book/show/1... that had a different theme. The success of Undset with this book has been due to a factor from my point of view essential, and that finally Undset has offered me what I wanted to read. It turns out that the novel "The Saga of Vigdis" although it should be called better saga of Ljot-Vigdis because of the importance that Ljot has in the saga. Among the Anglophone readers this saga is known as "The daughter of Gunnar", and tells the love-hate story of the Norwegian Vigdis and the Icelandic Ljot, that if we have to pay attention to what another Nobel Prize winner Halldor K. Laxness told us /author/show... the Icelanders were practically despised, and treated as slaves, they were even thought to be violent people, and criminals, when the curious thing is that they were the only people who decided in their assembly the Althing to convert to Christianity at the end of the tenth century. Although it had a strong pagan component. I would like to recall the wonderful prologue that Poul Anderson wrote /author/show... of his novel "The Broken Sword" /book/show/4... that like the Count of Olivares he was a worthy rival for Cardinal Richelieu this novel, despite the amoral tone that announced Michael Moorcock /author/show... With all the prologue showing us what the situation was like in the Nordic countries, and offered us a vision of Norse mythology very different from that of J.R.R. Tolkien, /author/show... in fact this story "The Broken Sword" could be Anderson's answer to the story of Turin Turámbar, /book/show/5... although I agree more with Anderson's view of the Nordic world (this made the arrival of Christianity in the Scandinavian realm so necessary) Tolkien was superior to J.R.R. Tolkien, and he proved it again. In the prologue of that novel the Icelanders were seen offering sacrifices to the elves, showing, despite Thormbrandt's attempts, the slow transition from paganism to Christianity slower than in the other corners of the Nordic world. This story that he has edited wonderfully well @edicionesencuentro even though Encuentro had written very good prologues about the work, and the life of Sigrid Undset here has written a new prologue that I think is very accurate, and tells us the fascination of Undset for the Nordic sagas, being his first works of this style, she was also greatly influenced by her father, and was not only fascinated by the Nordic world /book/show/1..., but also by the Arthurian world /book/show/3.... Something that was not easy, since Encuentro had already written two good prologues in "Kristin daughter of Lavrans" /book/show/6... and "The Burning Bush" (I could not read the Olav Audunson, because I have Aguilar's edition). In this novel Undset has finally shown me why she is worthy of the Nobel Prize. I have already told this anecdote, but I repeat it to ŷ users, because it never tires to hear a story told again if it is good. In a book by the Japanese Shusaku Endo (which by the way writing it cost him the Nobel Prize) called "Scandal" a fellow writer of the protagonist named Kano, as the fighter of Mortal Kombat told him that after the last novel of the protagonist he had finally managed to understand it, and that he liked the work of the protagonist. Something like this has happened to me with this book by Sigrid Undset true, which moves away from the usual t'nica of his novels, true that although Christianity is less present (although it is) Undset triumphs for two reasons, because the novel is shorter. Generally Undset tended to fill his novels with sometimes unnecessary pages. It is the case of "Kristin daughter of Lavrans" which I thought had many pages, and that Mika Waltari /author/show... (this is not going to please Undset fans, but I have to say, maybe it does not have the plausibility, nor the historical rigor of Sigrid Undset, but I like the Finnish writer better, and even if he is not a Catholic, he must have won the Nobel, because every page that the Finn wrote mattered, and created anxiety in the reader, and a spiritual anguish in the reader not to mention the wonderful characterizations, and descriptions he made, in addition to excelling in more genres than Undset), or "The Avalon" by Anya Seton /book/show/3... they had written better novels than the Norwegian writer (in the case of Seton, although it is true that Avalon I love if I must record one thing in favor of the Scandinavian writer, and that is that Seton's religiosity is not authentic, and that it is only a characteristic, which changes depending on the work, adapting to it, but I liked it better, and "Avalón" is without hesitation a real gem, which deserves to be rediscovered by critics). Johannes V. Jensen's slumber is not reached with "The Fall of the King". /book/show/2... , but it became very dry to read it. It is true that Undset sought to make a more realistic literature, which fled from Scottian romanticism, but by seeking that everyday realism caused the same disaster as the historians of the Annale school, and other tendencies, that nothing happened, and ended up distorting History, and in the case of Undset his work. In the case of Undset for example I remember when a Frenchman named Allard wanted to take one of Kristin's children, I was sad about me (like Alfonso XII) thinking there would be action, and adventure, and something would happen, but by not giving Erlend permission, and showing that Allard was a depraved person, and indignant deprived me of a series of adventures that could have been good for a book, that fell into quietism, sometimes shaken by catastrophes, or truculent events, but often ridiculous, and absurd, such as the death of Erlend for example.
Here Undset writes together with "The Burning Bush" his best story. A love-hate story, which takes place on horseback from Norway, and Eleventh century Iceland honor-revenge. Ljot falls in love with the Norway Vigdis, but due to jealousy he alienates the love of Vigdis, and allies with the enemies of his father's family (Gunnar), the Eylov and Kole of Gumelunde. Jealousy towards Kare, and the thought she doesn't love him. He makes him write satirical verses, and ends up forcing Vigdis (that naturalistic violence typical of Zola /author/show... persists in this work of Undset). That he must face the illegitimacy of a son, avenge his father, and make a pact with kings. In this case with Olaf Tryggvason first King who favors Christianity in Norway, although Undset shows us that he is not a very virtuous king. But if the story of Vigdis (who will play the role of a man), his escape is spectacular, and his revenge worthy of Mario Puzo's Godfather is /book/show/2... good. Better is the story of Ljot, who marries, kills Halstein for honor, and Odd. Despite the love of his wife he does not manage to be happy because of his love for Vigdis, he loses his children, and this makes the character better, and matures thanks to pain. Despite the contempt he feels for the character, especially at the beginning, his misfortunes make the reader empathize with him. To the point of leading us to a fatal outcome in a society that is still pagan, despite the fact that Olav favors Christianity. But a blood-stained legalism is still present in which forgiveness and piety are still absent. The priest Eirik more than a priest is almost a scheldt. I was able to empathize with the characters from Ljot that is maturing, and improving until the final outcome in which in the end he shows us that he loved Vigdis and since he lost it he could not be happy. This story felt like my own. I met in my past a person, who reminded me of Vigdis, strong, courageous, noble, independent with a strong personality. That is why this story, despite the tragic outcome, has affected me so much. I can only consider it as a masterpiece, and not only as a good cover (in fact Encuentro has made a wonderful cover of bluish features, reminiscent of the Valkyries, or Eowyn Tolkieniana of bluish features). My grade is (5/5). PS. My sympathies went with the Norwegians, because the wife of a cousin of my mother lives in Valencia, and is from Norway.
My next review will be "The Love Hypothesis" by Ali Hazelwood /book/show/5... I didn't like anything, but goodreads users will already discover that.

7 likes · flag

Sign into ŷ to see if any of your friends have read La saga di Vigdis.
Sign In »

Reading Progress

July 24, 2022 – Started Reading
July 25, 2022 – Shelved
July 26, 2022 – Finished Reading

Comments Showing 1-4 of 4 (4 new)

dateDown arrow    newest »

Fonch CRÍTICA DE LA SAGA DE VIGDIS, O LA HIJA DE GUNNAR. De Sigrid Undset.
Damas, y caballeros como se ha terminado en tiempo record la crítica de “Los sentimentales� /review/show... me dispongo a escribir otra. Confío en que con ayuda de la Providencia pueda concluirla. Este ha sido otro de mis lecturas veraniegas favoritas, quizá el tercer mejor libro, y el segundo libro de Sigrid Undset /author/show... que me ha gustado sin reservas. El otro fue “La zarza ardiente� /book/show/1... que tenía una temática distinta. El éxito de Undset con éste libro se ha debido a un factor desde mi punto de vista esencial, y que por fin Undset me ha ofrecido lo que yo quería leer. Resulta que la novela "La saga de Vigdis" aunque debería llamarse mejor saga de Ljot-Vigdis por la importancia que tiene Ljot en la saga. Entre los lectores anglofonos a esta saga se la conoce como "La hija de Gunnar", y cuenta la historia de amor-odio de la Noruega Vigdis y el Islandés Ljot, que si hemos de hacer caso a lo que nos contaba otro Premio Nobel Halldor K. Laxness /author/show... los islandeses prácticamente eran despreciados, y tratados como esclavos, incluso se pensaba que eran gente violenta, y delincuentes, cuando lo curioso es que fueron el único pueblo que decidió en su asamblea el Althing convertirse al cristianismo a finales del siglo X. Aunque tenía un fuerte componente pagano. Desearía recordar el maravilloso prólogo que escribió Poul Anderson /author/show... de su novela “”La espada rota� /book/show/4... que al igual que el Conde de Olivares fue un rival digno para el Cardenal Richelieu esta novela, pese al tono amoral que anunciaba a Michael Moorcock /author/show... Con todo el prólogo nos mostraba como era la situación en los países nórdicos, y nos ofrecía una visión de la mitología nórdica muy diferente de la de J.R.R. Tolkien , /author/show... de hecho esta historia “La espada rota� podría ser la respuesta de Anderson a la historia de Turin Turámbar , /book/show/5... pese a que estoy más de acuerdo con la visión que tenía Anderson del mundo nórdico (esto hacía que la llegada del cristianismo al ámbito escandinavo fuera tan necesaria) Tolkien era superior a J.R.R. Tolkien, y lo volvió a demostrar. En el prólogo de esa novela se veía a los islandeses ofreciendo sacrificios a los elfos, mostrando, pese a los intentos de Thormbrandt la lenta transición del paganismo al cristianismo más lenta que en los otros rincones del mundo nórdico. Esta historia que ha editado maravillosamente bien @edicionesencuentro a pesar de que Encuentro había escrito muy buenos prólogos a cerca de la obra, y la vida de Sigrid Undset aquí ha escrito un nuevo prólogo que me parece acertadísimo, y nos cuenta la fascinación de Undset por las sagas nórdicas, siendo sus primeros trabajos de este estilo, también fue muy influida por su padre, y no sólo le fascinó el mundo nórdico /book/show/1... , también el mundo artúrico /book/show/3... . Algo que no era fácil, puesto que ya Encuentro había escrito dos buenos prólogos en "Kristin hija de Lavrans" /book/show/6... y "La Zarza Ardiente" (no pude leer el Olav Audunson, porque tengo la edición de Aguilar). En esta novela por fin Undset me ha demostrado porqué es merecedora del Premio Nobel. Esta anécdota ya la he contado, pero vuelvo a repetirla a los usuarios de ŷ, porque nunca cansa oír contar de nuevo una historia si esta es buena. En un libro del japonés Shusaku Endo (que por cierto escribirlo le costó el Premio Nobel) llamado “Escándalo� un compañero escritor del protagonista llamado Kano, como el luchador de Mortal Kombat le decía que después de la última novela del protagonista por fin había conseguido comprenderlo, y que le gustase la obra del protagonista. Algo así me ha ocurrido con éste libro de Sigrid Undset cierto, que se aleja de la tónica habitual de sus novelas, cierto que aunque el cristianismo está menos presente (aunque está) Undset triunfa por dos razones, porque la novela es más breve. Generalmente Undset tendía a llenar de páginas a veces innecesarias sus novelas. Es el caso de "Kristin hija de Lavrans" la cual me pareció que tenía muchas páginas, y que Mika Waltari /author/show... (esto no va a gustarle a los fans de Undset, pero lo tengo que decir, quizás no tenga la verosimilitud, ni el rigor histórico de Sigrid Undset, pero a mí me gusta más el escritor finés, y aunque no sea católico en realidad debía haber ganado el Nobel, porque cada página que el finés escribía importaba, y creaba zozobra en el lector, y una angustia espiritual en el lector por no hablar de las maravillosas caracterizaciones, y descripciones que hacía, además descollaba en más géneros que Undset), o "El Avalon" de Anya Seton /book/show/3... habían escrito mejores novelas que la escritora noruega (en el caso de Seton, si bien es cierto que Avalón me encanta si debo hacer constar una cosa en favor de la escritora escandinava, y es que no es auténtica la religiosidad de Seton, y que es sólo una característica, que cambia dependiendo de la obra, adaptándose a la misma, pero me gustó más, y “Avalón� es sin dudarlo una auténtica joyita, que merecería ser redescubierta por los críticos). No se llega al sopor de Johannes V. Jensen con “La caída del Rey� . /book/show/2... , pero se hacía muy árido leerla. Cierto que Undset buscaba hacer una literatura más realista, que huyera del romanticismo Scottiano, pero al buscar ese realismo cotidiano provocó el mismo desastre que los historiadores de la escuela de Annale, y de otras tendencias, que no ocurría nada, y acababan desvirtuando la Historia, y en el caso de Undset su obra. En el caso de Undset por ejemplo recuerdo cuándo un francés llamado Allard quería llevarse a uno de los hijos de Kristin, yo triste de mí (como Alfonso XII) pensaba habría acción, y aventura, y ocurriría algo, pero al no darle permiso Erlend, y demostrar que Allard era una persona depravada, e indigna me privó de una serie de aventuras que le podría haber venido bien a un libro, que caía en el quietismo, a veces sacudido por catástrofes, o sucesos truculentos, pero muchas veces ridículos, y absurdos, como la muerte de Erlend por ejemplo.


Fonch Aquí Undset escribe junto con "La zarza ardiente" su mejor relato. Una historia de amor-odio, que tiene lugar a caballo de Noruega, e Islandia del siglo XI honor-venganza. Ljot se enamora de la Noruega Vigdis, pero debido a los celos se va enajenando el amor de Vigdis, y se va aliando con los enemigos de la familia de su padre (Gunnar), los Eylov y Kole de Gumelunde. Los celos hacia Kare, y el pensar que no le ama. Hace que escriba versos satíricos, y acabe forzando a Vigdis (esa violencia naturalista propia de Zola /author/show... persiste en esta obra de Undset). Que deberá hacer frente a la ilegitimidad de un hijo, vengar a su padre, y pactar con reyes. En este caso con Olaf Tryggvason primer Rey que favorece el cristianismo en Noruega, aunque Undset nos muestra que no es un rey muy virtuoso . Pero si la historia de Vigdis (que habrá de desempeñar el papel de un hombre, su huida es espectacular, y su venganza digna del Padrino de Mario Puzo /book/show/2... es buena. Mejor es la historia de Ljot, que se casa, mata por honor a Halstein, y Odd. A pesar del amor de su esposa no consigue ser feliz por su amor por Vigdis, pierde a sus hijos, y esto hace que el personaje mejoré, y madure gracias al dolor. A pesar del desprecio que se siente por el personaje sobre todo al principio sus desgracias hacen que el lector vaya empatizando con él. Hasta conducirnos a un desenlace fatal en una Sociedad que aún sigue siendo pagana, pese a que Olav favorezca al cristianismo. Pero todavía está presente un legalismo teñido de sangre en el que el perdón, y la piedad todavía están ausentes. El sacerdote Eirik más que un sacerdote es casi un escaldo. Pude empatizar con los personajes desde Ljot que va madurando, y mejorando hasta el desenlace final en que al final nos muestra que amaba a Vigdis y desde que la perdió no pudo ser feliz. Esta historia la sentí como mía. Yo conocí en mi pasado a una persona, que me que me recordó a Vigdis, fuerte, valerosa, noble, independiente con una fuerte personalidad. De ahí que esta historia, pese al trágico desenlace me haya afectado tantísimo. No puedo más que considerarla como una obra maestra, y no sólo como una buena portada (de hecho Encuentro ha hecho una portada maravillosa de rasgos azulados, que me recuerdan a las Valkirias, o a Eowyn Tolkieniana de rasgos azulados). Mi nota es (5/5). PD. Mis simpatías iban con los noruegos, pues la esposa de un primo de mi madre vive en Valencia, y es de Noruega.
Mi siguiente crítica será “La hipótesis del amor� de Ali Hazelwood /book/show/5... que no me ha gustado nada, pero eso ya lo descubrirán los usuarios de ŷ.


Fonch Szanowni Państwo, ponieważ recenzja "Sentymentalnego" została zakończona w rekordowym czasie /review/show... mam zamiar napisać kolejną. Ufam, że z pomocą Opatrzności będę mógł ją zakończyć. To była kolejna z moich ulubionych letnich lektur, być może trzecia najlepsza książka i druga książka Sigrid Undset /author/show..., którą lubiłem bez zastrzeżeń. Drugim był "Płonący krzew" /book/show/1..., który miał inny temat. Sukces Undset z tą książką był spowodowany czynnikiem z mojego punktu widzenia istotnym, i że w końcu Undset zaoferował mi to, co chciałem przeczytać. Okazuje się, że powieść "Saga o Vigdis" choć powinna być nazwana lepszą sagą Ljot-Vigdis ze względu na znaczenie, jakie Ljot ma w sadze. Wśród anglojęzycznych czytelników saga ta znana jest jako "Córka Gunnara" i opowiada historię miłości i nienawiści norweskiego Vigdisa i islandzkiego Ljota, że jeśli musimy zwrócić uwagę na to, co inny laureat Nagrody Nobla Halldor K. Laxness powiedział nam /author/show... Islandczycy byli praktycznie pogardzani i traktowani jak niewolnicy, Uważano ich nawet za agresywnych ludzi i przestępców, podczas gdy ciekawostką jest to, że byli jedynymi ludźmi, którzy zdecydowali się w swoim zgromadzeniu Althing na nawrócić się na chrześcijaństwo pod koniec X wieku. Chociaż miał silny pogański składnik. Chciałbym przypomnieć wspaniały prolog, który Poul Anderson napisał /author/show... swojej powieści "Złamany miecz" /book/show/4..., że podobnie jak hrabia Olivares był godnym rywalem dla kardynała Richelieu w tej powieści, pomimo amoralnego tonu, który ogłosił Michaela Moorcocka. /author/show... Z całym prologiem pokazującym nam, jak wygląda sytuacja w krajach nordyckich, i oferując nam wizję mitologii nordyckiej bardzo odmienną od tej J.R.R. Tolkiena, /author/show... w rzeczywistości ta historia "Złamany miecz" może być odpowiedzią Andersona na historię Turyn Turámbar, /book/show/5... chociaż bardziej zgadzam się z poglądem Andersona na świat nordycki (to sprawiło, że przybycie chrześcijaństwa do królestwa skandynawskiego było tak konieczne), Tolkien był lepszy od J.R.R. Tolkiena i udowodnił to ponownie. W prologu tej powieści Islandczycy składali ofiary elfom, ukazując, pomimo prób Thormbrandta, powolne przejście od pogaństwa do chrześcijaństwa wolniej niż w innych zakątkach świata nordyckiego. Ta historia, którą cudownie dobrze zredagował @edicionesencuentro mimo że Encuentro napisał bardzo dobre prologi o dziele, a życie Sigrid Undset tutaj napisało nowy prolog, który moim zdaniem jest bardzo dokładny i mówi nam o fascynacji Undset dla nordyckich sag, będących jego pierwszymi dziełami w tym stylu, Była również pod wielkim wpływem ojca i była nie tylko zafascynowana światem nordyckim /book/show/1..., ale także światem arturiańskim /book/show/3.... Coś, co nie było łatwe, ponieważ Encuentro napisał już dwa dobre prologi w "Kristin daughter of Lavrans" /book/show/6... i "The Burning Bush" (nie mogłem przeczytać Olava Audunsona, ponieważ mam wydanie Aguilara). W tej powieści Undset w końcu pokazała mi, dlaczego zasługuje na Nagrodę Nobla. Opowiedziałem już tę anegdotę, ale powtarzam ją użytkownikom ŷ, ponieważ nigdy nie męczy się słuchanie historii opowiedzianej ponownie, jeśli jest dobra. W książce japońskiego Shusaku Endo (która swoją drogą kosztowała go Nagrodę Nobla) nazwała "Skandalem" kolegę pisarza bohatera o imieniu Kano, ponieważ wojownik Mortal Kombat powiedział mu, że po ostatniej powieści bohatera w końcu udało mu się ją zrozumieć i że podoba mu się praca bohatera. Coś takiego przydarzyło mi się z tą książką Sigrid Undset true, która odchodzi od zwykłego tonu jej powieści, prawdą jest, że chociaż chrześcijaństwo jest mniej obecne (chociaż jest), Undset triumfuje z dwóch powodów, ponieważ powieść jest krótsza. Generalnie Undset miał tendencję do wypełniania swoich powieści czasami niepotrzebnymi stronami. Tak jest w przypadku "Kristin daughter of Lavrans", która moim zdaniem miała wiele stron, a Mika Waltari /author/show... (to nie zadowoli fanów Undset, ale muszę powiedzieć, może nie ma wiarygodności, ani historycznego rygoru Sigrid Undset, ale bardziej podoba mi się fiński pisarz, i nawet jeśli nie jest katolikiem, musiał zdobyć Nobla, ponieważ każda strona, którą napisał Fin, miała znaczenie i wywoływała niepokój u czytelnika, a także duchową udrękę u czytelnika, nie wspominając o wspaniałych charakterystykach i opisach, które zrobił, oprócz doskonałości w większej liczbie gatunków niż Undset), lub "Avalon" Anyi Seton /book/show/3... napisali lepsze powieści niż pisarz norweski (w przypadku Setona, chociaż prawdą jest, że Avalon kocham, jeśli muszę nagrać jedną rzecz na korzyść pisarza skandynawskiego, a mianowicie, że religijność Setona nie jest autentyczna i że jest to tylko cecha, która zmienia się w zależności od dzieła, dostosowując się do niego, ale podobało mi się to bardziej, a "Avalón" to bez wahania prawdziwa perełka, która zasługuje na ponowne odkrycie przez krytyków). Sen Johannesa V. Jensena nie osiąga się w "Upadku króla". /book/show/2... , ale czytanie go stało się bardzo suche. Prawdą jest, że Undset starał się stworzyć bardziej realistyczną literaturę, która uciekła od szkotowskiego romantyzmu, ale szukając tego codziennego realizmu, spowodowała tę samą katastrofę, co historycy szkoły Annale i inne tendencje, że nic się nie stało i skończyło się zniekształceniem Historii, a w przypadku Undset jego dzieła. W przypadku Undset na przykład pamiętam, jak Francuz o imieniu Allard chciał zabrać jedno z dzieci Kristin, byłem smutny z powodu mnie (jak Alfons XII), myśląc, że będzie akcja, przygoda i coś się stanie, ale nie dając Erlendowi pozwolenia i pokazując, że Allard był zdeprawowaną osobą, a oburzony pozbawił mnie serii przygód, które mogłyby być dobre dla książki, które popadły w kwietyzm, czasami wstrząsany katastrofami lub wydarzeniami, ale często śmieszne i absurdalne, takie jak na przykład śmierć Erlenda.


Fonch Tutaj Undset pisze wraz z "Płonącym krzakiem" swoją najlepszą historię. Historia miłosno-nienawistna, która rozgrywa się na koniu z Norwegii, oraz jedenastowieczna islandzka zemsta honorowa. Ljot zakochuje się w Norwegii Vigdis, ale z powodu zazdrości alienuje miłość Vigdisa i sprzymierza się z wrogami rodziny ojca (Gunnar), Eylov i Kole z Gumelunde. Zazdrość o Kare i myśl, że go nie kocha. Zmusza go to do pisania satyrycznych wersetów i kończy się zmuszaniem Vigdisa (ta naturalistyczna przemoc typowa dla Zoli /author/show... trwa w tej pracy undset). Że musi stawić czoła nieślubności syna, pomścić ojca i zawrzeć pakt z królami. W tym przypadku z Olafem Tryggvasonem pierwszym królem, który faworyzuje chrześcijaństwo w Norwegii, chociaż Undset pokazuje nam, że nie jest bardzo cnotliwym królem. Ale jeśli historia Vigdisa (który zagra rolę mężczyzny), jego ucieczka jest spektakularna, a jego zemsta godna Ojca Chrzestnego Mario Puzo /book/show/2... To jest dobre. Lepsza jest historia Ljota, który żeni się, zabija Halsteina dla honoru i Odda. Pomimo miłości żony nie udaje mu się być szczęśliwym z powodu miłości do Vigdisa, traci dzieci, a to czyni postać lepszą i dojrzewa dzięki bólowi. Pomimo pogardy, jaką czuje dla postaci, szczególnie na początku, jego nieszczęścia sprawiają, że czytelnik wczuwa się w niego. Do tego stopnia, że prowadzi nas do fatalnego wyniku w społeczeństwie, które wciąż jest pogańskie, pomimo faktu, że Olav faworyzuje chrześcijaństwo. Ale splamiony krwią legalizm jest nadal obecny, w którym przebaczenie i pobożność są nadal nieobecne. Kapłan Eryk bardziej niż kapłan jest prawie skaldą. Udało mi się wczuć w postacie z Ljot, które dojrzewają i poprawiają się aż do ostatecznego wyniku, w którym w końcu pokazuje nam, że kocha Vigdis, a ponieważ go stracił, nie mógł być szczęśliwy. Ta historia wydawała mi się moją własną. Spotkałem w przeszłości osobę, która przypominała mi Vigdisa, silną, odważną, szlachetną, niezależną o silnej osobowości. Dlatego ta historia, pomimo tragicznego wyniku, tak bardzo mnie dotknęła. Mogę go uznać tylko za arcydzieło, a nie tylko za dobrą okładkę (w rzeczywistości Encuentro zrobił wspaniałą okładkę niebieskawych cech, przypominającą Walkirie lub Eowyn Tolkieniana niebieskawych cech). Moja ocena to (5/5). PS. Moje sympatie poszły z Norwegami, bo żona kuzyna mojej matki mieszka w Walencji i pochodzi z Norwegii.
Moją następną recenzją będzie "The Love Hypothesis" Ali Hazelwood /book/show/5... nic mi się nie podobało, ale użytkownicy goodreads już to odkryją.


back to top